3208193710_f4070b47df_z
Bir kərkəs var idi, ayaqlarımı dimdikləyirdi. Çəkmələrimi didik-didik etmiş, növbə ayaqlarıma gəlmişdi. Dayanıb dincəlmədən dimdikləyirdi; bəzən havaya qalxır, ətrafımda narahat şəkildə dolanır, sonra isə yenə işinə davam edirdi. Elə həmin vaxt qarşıdan bir cənab keçirdi, bir müddət vəziyyəti izlədi, sonra isə niyə kərkəsə etiraz etmədiyimi soruşdu.

“Nə edə bilərəm ki?!” – dedim, – “Mənə hücum edəndə, süphəsiz ki, əvvəl qovmaq istədim, hətta onu boğacaqdım; ancaq bu heyvan çox güclüdür. Gördüm ki, üzümə atlayacaq, mən də ayaqlarımı fəda etdim. Demək olar ki, didik-didikdir artıq.”

–  “Bilmirəm niyə özünüzə belə əziyyət edirsiniz” – dedi cənab, –  “Bir atəş kərkəsin sonu olar.”

3207345913_4e653de25a_z

– “Doğrudan?” – deyə soruşdum, –  “Bəs, bunu siz edərsinizmi?”

– “Məmnuniyyətlə!” – dedi cənab, –  “Sadəcə olaraq evə getməli və silahımı götürməliyəm. Yarım saat daha gözləyə bilərsinizmi?”

– “Bilmirəm” – deyə cavabladım və bir müddət ağrının ucbatından hərəkətsiz dayandım. Sonra isə dedim ki: “Xahiş edirəm, siz yenə də cəhd edin”.
–  “Əlbəttə,” – dedi cənab, – “bacardığım qədər cəld olacam.”

Biz danışarkən, kərkəs bir mənə, bir cənaba baxaraq səssizcə bizi dinləmişdi. İndi başa düşdüm ki, bütün deyilənləri anlayıb. Qəfildən havada qanad  çaldı, sürət qazanmaq üçün bacardığı qədər arxaya doğru çəkilib, usta nizə atıcıları kimi  dimdiyini ağzımdan içəri saldı, dərinlərə endi. Mən kürəyi üstə yıxılarkən, onun bütün çuxurları dolduran, bütün sahillərdən daşan qanımın içində biryolluq boğulduğunu görərək rahatladım.

3208192552_d6062bea33_z

Advertisements