Search

Taedium Vitae

Category

Ədəbiyyat

Aldous Huxley – George Orwell qarşıdurması.

 

82d0b08a12bcd1242f12a6ae1e18b12a

-Oruell kitabların qadağan olunacağından qorxurdu.
– Haksli heç kimin kitab oxumaq istəməyəcəyindən kitabların qadağan edilməyə ehtiyyac qalmayacağından qorxurdu.

– Oruell bizim informasiyadan məhrum qalacağımızdan qorxurdu.

2634-600x282.jpg

– Hakslinin qorxudu isə, informasiyanın çoxluğundan bizim tamamilə laqeyd və eqoist olacaq dərəcədə deqradasiyaya uğramağımız idi. Continue reading “Aldous Huxley – George Orwell qarşıdurması.”

Advertisements

Nə Etməli? | Tutunamayanlar romanından hissə (Oğuz Atay)

DQmTTnEvgDaDawWtg2cgb28PT5zdTovXJfQ9bxjTGi4risE

Nə etməli? Bugünə qədər davam etdirdiyim kimi, ətrafımdakı insanların davranış və mövqelərini şüursuz bir vecsizliklə mənimsəyərək bu rəngsiz, qoxusuz varlıqla yetinməliyəmmi; yoxsa başqalarından fərqli olan, başqalarının istədiyindən çox fərqli, köklü bir hərəkat istəyən gerçək bir insan kimi bu miskin varlığı kökündən dəyişməliyəmmi? Ən bəsit problemlərin həllində belə çabalayan bu sözdə inqilabçı kölgəni heç düzəltmədən, biraz olsun qaydaya salmadan hədəflədiyimiz qayələri gerçəkləşdirmək üçün dərhal savaşın ortasınamı ataq? Özünü idarə etməyi bacarmayan insanları cəmiyyətləri idarə etmək, onlara yeni yollar göstərmək üçün dərhal başa keçirəkmi? Yoxsa kütləvi hərəkatlarda camaatın başına bəla olan zəif şəxsiyyətləri öncə sərt və ciddi bir imtahandanmı keçirək?

Mən özümü yetərli görmürəm. Nə üçün yetərli? Hər şey üçün. Cəmiyyətin hərəkatına əngəl ola biləcək problemlərimi həll etmədən, onu təqib edə biləcək problemlərimi həll etmədən, onu idarə edə biləcək gücdə olmadığımı sezirəm. Başqalarına deyə biləcək bir sözümün ola bilməsi üçün öncə özümə söz keçirməm gərəkdiyinə inanıram. Bugün məndən nə etməli? deyə soruşacaq olsalar, sadəcə, öncə özünü düzəltməlisən, deyə bilərəm. Bir təməl prinsipdən yola çıxmaq lazım gəlsə, bu təməl prinsip ancaq bu ola bilər: özünü anlamayan insan özü xaricindəki heç bir problemi həll edə bilməz.

Continue reading “Nə Etməli? | Tutunamayanlar romanından hissə (Oğuz Atay)”

Davidsonun Gözləri | H.G. Wells

H.G._Wells__c1890

I

Sidney Davidsonun onsuzda kifayət qədər fantastik olan müvəqqəti əqli problemi, əgər Ueydin açıqlamasına qulaq assaq, daha da fantastik bir hala çevrilməkdədir. Bu hadisə dünyanın digər ucunda beş dəqiqə artıq qalmaq, ya da varlığından xəbərdar olmadığımız gözlər tərəfindən ən gizli işlərimizdə izlənmək kimi, gələcəkdəki rabitə imkanları haqqında qəribə şeylər xəyal etməmizə səbəb olur. Davidsonun keçirdiyi böhran zamanı şəxsən orda idim, bu hekayəni kağıza köçürmək də, təbii olaraq, mənə düşür.

Böhran zamanı şəxsən orada olduğumu deyərkən nəzərdə tutduğum hadisə yerinə gələn ilk şəxs olduğumdur. Hər şey “Highgate Archway”in ardındakı Harlov Texniki Kollecində gerçəkləşmişdir. Hadisə baş verdiyində Davidson böyük labaratoriyada tək idi. Mən isə tərəzilərin olduğu balaca otaqda bəzi qeydlər aparırdım. Tufan, əlbəttə, işimi tamamilə alt-üst etmişdi. Şiddətli göy gurultularının birinin ardınca digər otaqdan qırılan şüşələrin səsini eşitdiyimi sandım. Yazı yazmağı dayandırıb, qulaq asmağa başladım. Bir müddət heç nə eşitmədim; yağan dolu büzməli dəmir damda nağara çalırdı. Sonra bir səs də gəldi, bu dəfəki , şüphəsiz, parçalanma səsi idi. Olduqca ağır bir şey, dəzgahın üzərindən düşmüşdü. Dərhal sıçrayıb böyük labaratoriyaya gedən qapını açdım.

Qəribə bir qəhqəhə eşitdikdə təəccübləndim və Davidsonun otağın düz ortasında səndələyərək, üzündə heyran bir baxışla dayandığını gördüm. İlk təəssüratım sərxoş olduğu idi. Məni görmürdü, üzündən otuz santimetrə uzaqlıqdakı görünməz bir şeyi tutmağa çalışırdı. Əlini yavaş-yavaş, tərəddüdlü bir şəkildə uzatdı və boşluğu qavradı. “Bu nədir?” – dedi. Barmaqlarını açaraq, əllərini üzünə apardı. “Ulu Scott!” – dedi. Bunlar, üç və ya dörd il əvvəl, hər kəsin bu ad üzərinə and içdiyi zamanda olmuşdu. Sonra ayaqlarını, sanki onların yerə yapışdırılmış olduğunu güman edərək, yöndəmsiz şəkildə qaldırmağa başladı. Continue reading “Davidsonun Gözləri | H.G. Wells”

Henri Bell / Mənim qəmgin üzüm

17499131_1077562575682488_3955591987665897186_n

Limanda dayanıb qağayılara baxanda mənim qəmgin üzüm bu məhəllədə növbədə olan polisin diqqətini çəkdi. Fikrim bütünlüklə quşların yanında idi, onlar gah havaya qalxır, gah da qida axtarmaq üçün suya enirdilər. Liman bomboş idi, neftlə çirklənmiş, üstü qatı yağ təbəqəsi ilə örtülmüş yaşılımtıl suda hər cür zir-zibil üzürdü, bir dənə də olsun paroxod görünmürdü, qaldırıcı kranlar pas atmışdı, anbar əraziləri uçulub sökülmüşdü, limanın qaranlıq xarabalıqlarında hətta siçovullar da gözə dəymirdi, ətrafda tam sakitlik idi. Artıq uzun illər idi ki, ətraf aləmlə hər cür əlaqə kəsilmişdi.

Bir qağayı seçib onun uçuşunu izləməyə başladım. Fırtınanı hiss edən ürkək qaranquş kimi o, suyun üzərindən lap aşağıdan uçurdu və hərdən cürətlənərək çığırtı ilə yuxarı qalxıb öz yoldaşlarına qoşulurdu. O an məndən nə istədiyimi soruşsaydılar, ancaq çörək arzulayardım. Onu qağayılara yedirdərdim, qırıntıları atardım və ağ nöqtələrlə quşların nizamsız uçuşunun istiqamətlərini müəyyənləşdirib məqsədlərindən xəbər tutardım. Continue reading “Henri Bell / Mənim qəmgin üzüm”

Çay / Xulio Kortasar

16996403_1374519419236758_7180043296601565474_n”Oyunun sonu” kitabından hekayə

Yaxşı, tutaq ki, sən özünü  Sena çayına atacağına söz verdin, ya da nəsə belə bir şey və çıxıb getdin, gecə vaxtı əzik-üzük döşəkağı üstündə dil dolaşa-dolaşa deyilən həmişəki adi səfehliklər, mənsə onları güclə eşidirəm, yüngül toxunuşlarınla diqqətimi çəkməyə çalışsan da, çoxdandır sözlərinə biganəyəm, onlar bağlı gözlərimdən, yuxumdan da o tərəfə sürüşərək məni harasa aşağı dartırlar. Bir tərəfdən də bəlkə elə belə yaxşıdır, mənə nə, getmisən, ya batmısan, yoxsa hələ də sahil boyu gəzərək suya baxırsan, həm heç elə də deyil, axı sən hələ burdasan və yuxuda ağır-ağır nəfəs alırsan, axı getməmisən, getmək istəyirdin, gecənin ortası, yuxu məni əldən salmışdı və yadımdadır ki, Senaya atılmağa hazırlaşırdın və qorxurdun, amma sonra fikrini dəyişdin, indi yanımdasan, yuxuda titrəyirsən, sanki necə getdiyini, sahilə necə çatdığını və suya necə atıldığını yuxuda görürsən. Və hər dəfə də belə, sonra ağlamaqdan şişmiş gözlərin, sonra yuxuya gedirsən və səhər saat on birə qədər yatırsan, gecə doğrudan da suda  boğulanlar haqqında xəbər yayan qəzetlər paylanılana kimi. Continue reading “Çay / Xulio Kortasar”

Mələk / Leonid Andreyev

17342972_1067323140039765_4795022852274826774_n
I

   Hərdən Saşka həyat adlanan bütün şeylərdən imtina etmək istəyirdi. Səhərlər içində nazik buz halqaları üzən su ilə yuyunmasın, gimnaziyaya getməsin, orda hamının onu necə danladığını eşitməsin, anası onu axşamlar dizi üstə qoyanda belində və bütün bədənindəki ağrıları hiss etməsin. Lakin on üç yaşı olduğundan və insanların özləri istədikdə həyatdan necə imtina etmək vasitələrini bilmədiyindən gimnaziyaya getməyə və dizi üstə dayanmağa davam edirdi və ona elə gəlirdi ki, həyat heç vaxt bitməyəcək. Bir il keçəcək, sonra biri də, sonra yenə, o isə elə gimnaziyaya gedəcək və evdə dizləri üstə dayanacaq. Saşka boyunəyməz və cəsur ürəyə sahib olduğundan, pisliyə göz yuma bilmirdi və həyatdan intiqam alırdı. Bu məqsədlə də yoldaşlarını döyürdü, müdirə qarşı kobudluq edirdi, dərsliklərini cırırdı və bütün günü gah müəllimlərinə, gah da anasına yalan danışırdı. Bircə atasını aldatmırdı. Davada burnu azacıq zədələnəndə onu qəsdən lap çox qopardırdı və elə möhkəm qışqırırdı ki, hamı xoşagəlməz hisslər keçirirdi, üz-gözünü turşudurdu və qulaqlarını tuturdu.  Necə lazımdır bağırdıqdan sonra dərhal susurdu, dilini çıxardırdı və qaralama dəftərində özünün necə qışqırdığını, qulaqlarını tutan nəzarətçini və qorxudan tir-tir əsən qalibi göstərən karikatura çəkirdi. Bütün dəftər karikaturalarla dolu idi və ən çox gombul və balacaboy qadının kibrit çöpü kimi arıq oğlanı oxlovla döydüyü rəsm təkrar olunurdu. Aşağıda böyük və əyri-üyrü hərflərlə yazılmışdı: “Üzr istə, küçük”. Və cavabında da: “Lap partlasan da istəməyəcəm” . Bayramdan əvvəl Saşkanı gimnaziyadan qovdular. Anası buna görə onu döyəndə, anasının barmağını dişlədi. Bu, ona azadlıq verdi, daha səhərlər yuyunmurdu, bütün günü uşaqlarla o yana – bu yana qaçırdı, onları döyürdü. Bircə aclıqdan qorxurdu, anası daha ona yemək vermirdi, atası onun üçün gizlincə çörək və kartof saxlayırdı.  Belə şərtlərlə yaşamağı Saşka dözülən hesab edirdi. Continue reading “Mələk / Leonid Andreyev”

Günahkarlıq hissi / Uilyam Stayron

23Yatağımda uzanmışdım. Fikirləşirdim ki, atam uşaqlıqda məni heç vaxt ciddi cəzalandırmayıb. Bircə dəfədən başqa. Onda da elə hərəkət etmişdim ki, şübhəsiz ən böyük cəzaya layiq idim. Bu, anamla bağlı idi. Ölümündən bir il əvvəl – onda mənim on iki yaşım var idi -içini yeyib – bitirən xərçəng sümüklərinə işləməyə başladı. Bir dəfə ayağı burxuldu- ayaqları artıq zəifləmişdi- yıxıldı və qamış sümüyünü sındırdı. O, heç bitişmədi də. Ayağına metaldan mil qoydular, ondan sonra qoltuq ağacına söykənərək asta-asta yeriyirdi. Uzanmağı sevmirdi və halı özündə olanda oturmağı üstün tuturdu. Xəstə ayağını stula, yaxud divanın üstünə uzadaraq oturardı. Onda onun əlli yaşı var idi və anlayırdım ki, sonunun yaxınlaşdığını bilir. Hərdən gözlərində təlaş görürdüm.  Anam dayanmadan oxuyurdu. Continue reading “Günahkarlıq hissi / Uilyam Stayron”

Orta ölçülü ən adi milçək / Knut Hamsun

17861654_1090239434414802_791091338368450792_nBir dəfə oturub yazı yazırdım. O, açıq pəncərədən içəri uçdu və başımın ətrafında rəqs etməyə başladı. Tanışlığımız belə başlamışdı.  Çox güman ki, onu saçlarımdakı spirt qoxusu cəlb etmişdi. Onu qovdum, bir dəfə, iki dəfə, amma vecinə də deyildi. Elə onda qayçını əlimə aldım.

Məndə böyük və əcaib kağız qayçısı var, onunla tənbəki çubuğumu da doldururam, kəlbətin kimi də istifadə edirəm, hətta divara mismar belə vururam, mənim təcrübəli əllərimdə o, qorxunc silaha çevrilir. Qayçını bir neçə dəfə havada yellətdim və milçək uçub getdi.

Lakin az müddətdən sonra o,  geri döndü və yenə rəqs etməyə başladı. Durub stolu qapıya tərəf çəkdim. Milçək də ardımca gəldi. İndi səninlə oyun oynayaram, düşündüm. Sakitcə gedib saçlarımı yudum. Köməyi dəydi. Milçək pərt halda abajurun üstündə oturdu və daha tərpənmədi. Uzun müddət belə keçdi, mən işləməyə davam edirdim. Lakin hər dəfə başımı qaldıranda bu milçəyi görmək ürəyimi sıxırdı. Onu diqqətlə süzdüm, lap adi, orta ölçülü, dolğun, boz qanadlı milçək idi. “Bir az çevril” , – dedim. Tərpənmədi. “Onda rədd ol”, -dedim və üzümü çevirdim. Uçdu, otaqda bir dövrə vurub yenə abajurun üstünə qayıtdı. Continue reading “Orta ölçülü ən adi milçək / Knut Hamsun”

Mari de Sa-Carneiroya məktub

fernando-pessoa-e-mario-de-sa-carneiro-728x437Bu gün sizə bu sətrləri mənəvi bir ehtiyacdan ötrü, sizinlə qarşılıqlı danışa bilmək üçün alışıb yandığıma görə yazıram. Asanlıqla təxmin edə bilərsiniz ki, söyləyəcək heç bir şeyim yoxdur. Sadəcə bu gün dibsiz depressiyanın dərinliyində tapdım özümü.  Cümlələrimin cəfəngliyi  mənim əvəzimə danışır.

Heç bir gələcəyə sahib olmayacağım günlərdən birindəyəm. Qarşımda sadəcə daşa dönmüş və əzab divarları ilə əhatə olunmuş bir indi var. Çayın qarşı tərəfi, qarşı tərəf olduğu üçün, heç vaxt durduğumuz tərəf deyil: çəkdiyim bütün əzabların gizli səbəbi budur.  Neçə limanlara yanaşacaq gəmilər var, amma heç biri həyatın ağrısız olduğu limana yelkən açmayacaq, unutmağın mümkün olduğu bir liman da yoxdur. Bütün bu olanlar çox  əvvəl idi, ancaq mənim kədərim ondan da əvvəl başlayıb. Continue reading “Mari de Sa-Carneiroya məktub”

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: